สิ่งที่ได้จากการเรียนในวันนี้
ได้รู้ความหมายของ การเขียนกวีนิพนธ์ เป็นคำประพันธ์ประเภทบทร้อยรอง ที่สร้างสรรค์ความงามด้วยตัวอักษร จังหวะ หรือท่วงทำนอง มีถ้อยคำที่สื่อสารอันอาจเป็นสัญลักษณ์หรือสร้างภาพพจน์ให้ผู้อ่านเกิดจินตนาการ และถ้าอยากให้บทกวีนิพนธ์มีความไพเราะมากขึ้น ก็ควรจะมีสิ่งต่ไปนี้
- คำสัมผัสคล้องจอง คล้องจองด้วยเสียงสระหรือเสียงพยัญชนะ
- ในสัมผัสนอก สัมผัส สัมผัสนอกคือ สัมผัสนอกวรรคและนอกบท หรือระหว่างวรรคและ
ระหว่างบท เป็นสัมผัวบังคับด้วยสระ สัมผัสในคือสัมผัสในวรรคเดียว
กันซึ่งมีทั้งสัมผัสสระและสัมผัสอักษร
- คำเสียงสูง (จัตวา) เหมาะเป็นคำสุดท้ายของวรรครับของกลอนสุภาพ
- คำไวพจน์ คือ คำที่มีความหมายอย่างเดียวกันหรือคำที่พ้องความหมายนั่นเอง
- คำเอก คำโท คำเอก(คำบังคับในโคลงสี่สุภาพ) คำโท ในโคลงสี่สุภาพ คือคำที่มีรูปวรรณยุกต์โท คำเอกโท คือ คำที่ใช้เขียนติดกันต้องมีความหมายเหมือนกัน เช่น แต่งแต้ม ต่อต้าน
ความรู้ใหม่
รู้ความแตกต่างของวรรณคดีกับวรรณกรรม ซึ่ง วรรณคดี คือ ต้องใช้เวลานาน และคนทุกยุคทุกสมัยให้การยอมรับ ส่วน วรรณกรรม ก็คืองานเขียนทุกประเภท * ส่วนหนังสือเรียนนั้นไม่จัดว่าเป็นวรรณกรรม
ข้อเสนอแนะ
ถ้าอาจารย์เข้าเร็วกว่านี้ คงจะได้ทำความเข้าใจกับเนื้อหาและตัวอย่างแบบไม่ต้องรีบ
นางสาวรัตน์มิกา จูมสูงเนิน รหัส 55113400175 ตอนเรียน D1
สรุปใจความได้ดีครับ อ่านแล้วเข้าใจง่ายครับ
ตอบลบสรุปเนื้อหาได้ดีค่ะ สั้นกระชับได้ใจความดีค่ะ อ่านแล้วเข้าใจได้ง่ายค่ะ
ตอบลบอ่านแล้วเข้าใจเนื้อหาได้ง่ายค่ะ
ตอบลบเห็นด้วยค่ะ ถ้าผู้สอนเข้าสอนเร็วกว่านี้จะทำให้เข้าใจเนื้อหาเพิ่มมากขึ้นเวลาน้อยทำให้สรุปเร็วไม่ค่อยเข้าใจค่ะ
ตอบลบเนื้อหาอ่านแล้วมีสาระ เข้าใจง่ายมากคะ
ตอบลบ